ხშირად დასმული კითხვები

მიომები არის საშვილოსნოსა და საშვილოსნოს ყელში გამოვლენილი არანორმალური ზომის გლუვკუნთოვანი ქსოვილის გამრავლებები.

ყველაზე ხშირი სიმპტომებია: ჭარბი სისხლდენა მენსტრუაციის დროს, ანემია, მუცლისა და საშვილოსნოს არის გადიდება, ძლიერი ტკივილი სქესობრივი კავშირის დროს, ტკივილი წელსა და კუდუსუნის არეში, შარდვის ხშირი სურვილი, ფალოპის მილების გაუვალობა (ზოგ შემთხვევაში მიომებმა შეიძლება მილების დახშობა გამოიწვიოს) და ყაბზობა.

დღეს მიომების ქირურგიულ მკურნალობაში განსაკუთრებით ბევრს ვიყენებთ დახურულ ოპერაციებს. თუ მიომა საშვილოსნოს შიდა შრესთან ახლოსაა, ტარდება ჰისტეროსკოპია, თუ უფრო ღრმად და დიდია — ოპერაცია ლაპაროსკოპიულად ტარდება. ბოლო წლებში განსაკუთრებით რობოტული მეთოდით მიომის ოპერაცია წარმატებით ტარდება.

პასუხი ძალიან ნათელია — არა. საშვილოსნო ბევრ შემთხვევაში შეიძლება შენარჩუნდეს. აქ ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საკითხია იმ ქირურგის გამოცდილება, რომელიც ამ ოპერაციულ ტექნიკებს იყენებს. განსაკუთრებით იმ პაციენტებში, რომელთაც საშვილოსნო შეუნარჩუნდათ, მნიშვნელოვანია ოპერაციის შემდგომი დაკვირვება.

ყველაზე ხშირად 35-40 წლის ასაკობრივ ჯგუფში გვხვდება. მოზარდობის პერიოდში მისი გამოვლენის ალბათობა საკმაოდ დაბალია, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად გავრცელების სიხშირე შეიძლება გაიზარდოს.

დროთა განმავლობაში მიომებში შეიძლება გარკვეული ცვლილებები მოხდეს, რასაც „დეგენერაცია“ ეწოდება. მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანია სარკომატოზული დეგენერაცია, რაც ნიშნავს, რომ მიომა ავთვისებიან სიმსივნედ გადაიქცა. მიომაში სარკომის განვითარების სიხშირე (კიბოს ალბათობა) საშუალოდ 500 ქალიდან 1-ია და ეს ალბათობა პაციენტის ასაკთან ერთად იზრდება. ოპერაციის გარეშე ძალიან რთულია იმის დადგენა, მიომა კეთილთვისებიანია თუ ავთვისებიანი; როგორც წესი, დიაგნოზი მიომის მოცილებისა და პათოლოგიური კვლევის შემდეგ ისმება.

მიომები საშვილოსნოს კუნთოვანი შრიდან წარმოქმნილი კეთილთვისებიანი სიმსივნეებია. მამაკაცებს საშვილოსნო არ აქვთ, ამიტომ მათთან მიომა არ გვხვდება.

საშვილოსნოში მდებარეობის მიხედვით, მიომებმა შეიძლება სქესობრივ ცხოვრებაში გარკვეული პრობლემები გამოიწვიოს. საშოში ჩამოსული მიომის არსებობისას სქესობრივი კავშირი საკმაოდ რთულდება. სუბმუკოზურმა და ცერვიკალურმა მიომებმა შეიძლება გამოიწვიოს ტკივილი კავშირის დროს და სისხლდენა მის შემდეგ. ინტრამურალური და სუბსეროზული მიომები კი იშვიათად იწვევს ტკივილს და, როგორც წესი, ჩივილებს არ იწვევს.

მიომების საბოლოო მკურნალობა მათი ქირურგიული მოცილებაა. ოპერაციის შემდეგ იშვიათად შეიძლება სისხლდენა მიომის მოცილების ადგილიდან. სამომავლოდ ყველაზე მნიშვნელოვანი პრობლემაა ორსულობისას საშვილოსნოს გახევა მიომის მოცილების ადგილას; ეს ძალიან სერიოზული და სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობაა. ამიტომ ქალები, რომლებსაც ადრე მიომის ოპერაცია აქვთ გადატანილი, ორსულობისას მკაცრ მეთვალყურეობას საჭიროებენ.

მიომების ოპერაციით მოცილების შემთხვევაში პაციენტი განკურნებულად ითვლება. მედიკამენტური მკურნალობისას კი მკურნალობა სულ მცირე 6 თვე გრძელდება.

მიომები შეიძლება ნებისმიერი ასაკის ქალს განუვითარდეს, თუმცა ყველაზე ხშირად რეპროდუქციული ასაკის ქალებში გვხვდება. მენოპაუზის შემდეგ ახალი მიომის წარმოქმნა ძალიან იშვიათია, არსებული მიომები კი მცირდება ან სრულიადაც ქრება. მენსტრუაციის დაწყებამდე გოგონებში მიომის განვითარება ძალიან იშვიათია.

მიომები ხშირად იწვევს ისეთ ჩივილებს, როგორიცაა უხვი და ხანგრძლივი მენსტრუალური სისხლდენა, ტკივილი, უნაყოფობა და ხშირი შარდვა. მკურნალობის გარეშე ეს ჩივილები თანდათან მატულობს; შეიძლება განვითარდეს უხვი სისხლდენით გამოწვეული ანემია და საშარდე გზების განმეორებითი ინფექციები, ხოლო წყვილებში, რომლებსაც შვილის ყოლა სურთ, ფსიქოლოგიური პრობლემები. იშვიათად, ავთვისებიანი (სარკომა) მიომის შემთხვევაში დაავადების სტადია თანდათან პროგრესირებს.

მიომები საშვილოსნოს გლუვი კუნთოვანი ქსოვილიდან წარმოქმნილი კეთილთვისებიანი სიმსივნეებია. მედიკამენტური ან ქირურგიული მკურნალობის შემდეგ მიომები შეიძლება განმეორდეს. საშვილოსნოს სრული მოცილების (ჰისტერექტომიის) შემთხვევაში საშვილოსნოს კუნთოვანი ქსოვილი აღარ რჩება, ამიტომ მიომები აღარ მეორდება.

საშვილოსნოში მდებარეობის მიხედვით, მიომებმა შეიძლება ხელი შეუშალოს დაორსულებას ან გამოიწვიოს განმეორებითი მუცლის მოშლა. სუბმუკოზურმა მიომებმა შეიძლება ხელი შეუშალოს დაორსულებას და გამოიწვიოს მუცლის მოშლა. ინტრამურალური მიომები დაორსულებაზე ზოგჯერ მოქმედებს, ზოგჯერ კი არა. სუბსეროზულ მიომებს კი დაორსულებაზე გავლენა არ აქვთ.

რადგან მიომები ძირითადად რეპროდუქციული ასაკის ქალებში გვხვდება, ამ ასაკში ისინი თავისით არ ქრება. თუმცა მენოპაუზის დაწყების შემდეგ მიომები შეიძლება შემცირდეს ან სრულიად გაქრეს.

თუ მიომები არანაირ ჩივილს არ იწვევს ან პაციენტი რუტინულ შემოწმებებს არ გადის, ისინი ვერ ვლინდება; ასეთ შემთხვევაში შეიძლება თანდათან გაიზარდოს და უარყოფითად იმოქმედოს დაორსულებაზე. ავთვისებიანი მიომის (სარკომის) შემთხვევაში კი დაავადების სტადია თანდათან პროგრესირებს.

მიომები საშვილოსნოს კუნთოვანი შრიდან წარმოქმნილი კეთილთვისებიანი სიმსივნეებია. კისტები კი საკვერცხეებიდან წარმოქმნილი კეთილთვისებიანი წარმონაქმნებია, ანუ ისინი სხვადასხვა ადგილიდან იღებენ სათავეს. კისტები, როგორც წესი, სითხით არის სავსე, მიომებს კი მკვრივი სტრუქტურა აქვთ.

მიომაზე ეჭვის შემთხვევაში აუცილებელია დაუყოვნებლივ მიმართოთ მეან-გინეკოლოგს და გაიაროთ გასინჯვა.